13 aug, 18u40. Tijd om in te checken. Vele traantjes rolden. Wat had ik dan gedacht? Een jaar weg van familie & vrienden. De moed zonk me even in de schoenen maar eenmaal de eerste incheckbalie gepasseerd te zijn, kon het grote avontuur beginnen. Nog even handkusjes blazen richting Lander en hupsakee,! Vol enthousiasme richting de douane. Lap! Twas van da! De metaaldetector biepte, meermaals zelfs. Uiteindelijk moest ik gefouilleerd worden. Heel serieus in het begin. Hmm vreemd, want vanaf ik meldde dat ik uit Belgica kwam, glimlachte ze vriendelijk en was het plots niet meer zo ernstig. Die Belgische chocolade mss…

19u15. Snel nog een laatste (gratis) berichtje naar het thuisfront zenden en weg waren we. Eerst een korte vlucht naar Madrid, om daarna aan de grote oversteek te beginnen. Tussenin moesten we 3 uur wachten. Er leek geen einde aan te komen. We waren alledrie moe en begonnen te piekeren over de kleinste dingen. Waar waren we in godsnaam aan begonnen?

14 aug, 00:50. Mits wat vertraging, steeg het vliegtuig op. Kriebels in de buik. Te moe om het te uiten. Snel nog alle horloges 5u verzetten om dan lekker in slaap te kunnen vallen… “Dan gaat de tijd sneller voorbij”,hadden ze me verteld.

08:06. En inderdaad, voor we het wisten was het bijna tijd om te voor het eerst op Argentijnse grond te landen. WOW, we waren er. Een jaar naar uitgekeken en nu was het zover! Argentinaaaaaa! We werden verwelkomd door YFU medewerkers en voegden ons bij de andere studenten. Finland was al aanwezig. Later volgden Zwitserland, USA, Frankrijk, Turkije, Zweden… De zus van Nika, die voor enkele weken bij haar Argentijns vriendje verbleef, stond ook op ons te wachten. Na nog een uurtje wachten, was het busje geariveerd waarmee we richting de stadsrand van Buenos Aires werden gevoerd. Om daar te geraken, passeerden we langs de armste buurt van de Argentijnse hoofdstad. Een krottenwijk, kilometers lang. Huizen van plasticzakken, geen water of electriciteit. Een van de YFU medewerkers wist me te vertellen dat in het centrum van BS AS ( zo wordt Buenos Aires hier afgekort) ook eenzelfde soort wijk ligt. In het centrum van het zakenleven, treinstations,.. De staat verplicht ze hun ‘huizen’ te verlaten om daar te kunnen bouwen, maar dat weigeren ze.

We verblijven momenteel in een soort internaat 'Santa Ethnea' , allemaal kamertjes van 2 of 3 personen. Ik deel de kamer met de Zweedse Annie en de Australische Kylie. De school was omringd door een groot domein vol verdord gras. Ondanks de winter, is het gras helemaal uitgedroogd. 1 sproeiers voor 3 ha grond.

Eerste kennismaking met het machogedrag van Argentijnse mannen: Tijdens een kleine verkenning van het schooldomein, passeerden we enkele, ik schat 6 à 7 jaar oude, jongentjes die wachtten tot ze werden opgehaald door de mama. Eentje wou er stoer doen door me luidkeels te vragen: “ Do you want to be my girlfriend”. Jong geleerd is oud gedaan, niet?

Sip, zap, bong. De naam van een nieuw Argentijns spelletje, in de trend van Napoleon.

Of ik iets van de winter merk? Haha, neen niet echt :) Het is hier momenteel 20° !! Ik zat hier gewoon wat buiten op een bankje en ontdekte een draadloze wachtwoordloze internetverbinding. I-dé-aal ! Het is hier nu 13u54, en iedereen wacht ongeduldig om richting z'n gastgezin te vertrekken. De sfeer is een gespannen. Misschien van al dat zoute eten.. ALLES is gezouten. Aardappelen, vlees, maar ook wortels & sla. De dorst wordt dan gelest met de traditionele 'maté'. Een thee die hier meestal als vieruurtje gedronken wordt. Maar ook vaak bij het ontbijt of lunch. Voila, dit waren zowat m'n eerste ervaringen in Argentinië! Er volgt nog meer!

Véle groetjes

Ciao x