Si Si Si. No No No.

Na een dikke twee weken in Argentinie te zijn, reikt mijn Spaans gelukkig al verder dan dat. Ik versta al meer en kan mezelf al goed uitdrukken of iets vragen als ik iets nodig heb. Gelukkig maar. Want telkens herhalen dat je 't niet verstaan hebt wordt na een tijd vervelend...

Weer een week gepasseerd sinds mijn laatste blogbericht. De tijd vliegt zoals ze zeggen! Het-naar-school-gaan liep gesmeerd en zoals het hoort in Collégio Limay, kwamen er weer enkele leerkrachten niet opdagen... Ziek ofzo. 'Kheb er ook van gehad! Zaterdag, tijdens het kijken van de belangrijke tennismatch Luca Caverzan vs 'eenietsbeterespeler', werd me door een van de tantes een broodje kaas aangeboden. Weigeren was geen optie. Jammer, want na het opgegeten te hebben voelde ik het al meteen terug naar boven komen. Mijn zaterdag om zeep! Ik heb die dag veel aan thuis gedacht...

Zondag voelde ik me alweer veel beter! De familie Caverzan probeerde me wat op te vrolijken door een leuke familieuitstap te organiseren. En familieuitstappen, daar kennen ze hier wat van, herhaalde Bibiani meermaals :)! Het werd een dagje naar Chocón. Een stadje in de provincie Neuquen, waar men jaren geleden vele fosielen van dinosaurussen heeft teruggevonden. In deze regio zou de grootste dinosaurus ooit geleefd hebben. Onderweg ontdekte ik dat Cipolletti en Neuquen zowat de grootste steden zijn in de buurt. Ze zijn omringd door een patagonisch landschap: heuvelachtig met kleine droge struikjes als vegetatie. Prachtig welliswaar. Ik kon zelfs in de verte de besneeuwde bergtoppen van de Andes zien! Ettelijke kilometers en vele Jurassicparkachtige borden later, kwamen we aan in Chocón. Het had een klein museum, waar alle vondsten werden tentoongesteld. Dit moest ik gezien hebben vond de familie. Mijn broertje Luca tegen zijn zin mee naar binnen, dit was namelijk een van de jaarlijkse uitstapjes van de school... Naast vondsten van dinosaurussen, waren ook vele speerpunten en andere overblijfselen van neanderthalers te bezichtigen. Niets vergeleken met degene die jij gevonden hebt, papa ;)


Het werd middag en de honger liet zich horen. Geen zondag zonder een typisch Argentijnse 'asado', watwijnoemen barbecue maar dan 10 keer beter! Jorge stopte bij een camping. Ik dacht 'Wat doen we in godsnaam op een camping?' Het raadsel werd snel opgelost toen ik op elk campeerstukje een barbecue zag staan. Hier gingen we eten. Enja, t'heeft gesmaakt!

De familie was nog niet klaar om naar huis te gaan! Het dorpje had nog andere troeven. Eerst stopten we langs een groooooot meer. Prachtig. Het bleek het grootste (aangelegde) meer ter wereld te zijn! Waaw! Jammer dat de zon er niet even doorkwam... We reden langs het meer en GELUKKIG hadden we een jeep met 4x4-functie. Laten we het zo stellen, de paadjes waren eigenlijk niet voorzien op de doorgang van auto's. Alles voor het mooie uitzicht. Onderweg konden we nog enkele échte voetafdrukken bezichten, van dinosaurussen natuurlijk.

Twerd dan toch maar eens tijd om naar huis te keren. Na een klein uurtje rijden werd ons de weg versperd. Een aantal arbeiders die meer geld willen voor hun werk, besloten zowat de belangrijkste weg naar Neuquen af te sluiten. En dat op een zondagnamiddag! Schandalig! Gelukkig wist Jorge een binnenbaantje. Door velden, beekjes en bos. Hij is het rallyrijden duidelijk nog niet verleerd! Eenmaal thuis, kon ik genieten van een lekker warm kopje thee. De dag werd afgesloten met een repetitie van het nieuwe bandje van Giuliano. Het klonk ook nieuw, maar veelbelovend:)

Nu ben ik vooral benieuwd naar leuke details van de vinktse kermis. Laat maar komen ;)

Ciaooooo
Besos

Julie

FIE-ESTAAA

Zaterdag 22 aug. Tijd voor, niet een lazy sunday, maar saterday. Kanaal 526 (!) toonde de film The Transformers. Toen we dit zagen, was de film echter al bijna gedaan maar konden we nog net het einde meepikken. Even later zendde een concurerende televisiezender exact dezelfde film uit! We waren deze keer op tijd voor het begin. Raar hier in Argentinie ze, eerst het einde, daarna het begin. Giuliano verzekerde me dat dit geen traditionele gewoonte is hier:)

13u, Skypegeluidjes overheersten de computer. Ik werd gebeld. Lander! Besluit: Skype is zalig & for free! Mijn dag was goed:) Ik probeerde wat huiswerk te maken en maakte me klaar voor '(ma)thee-time'. Lula, een meisje uit m'n klas zou me om 17u ophalen om samen met de meisjes van de klas tal van zoetigheden naar binnen te spelen. Nu weet ik waarom ze hier geen weegschaal in huis hebben...

Om 20u voerden ze me terug naar huis, want er kwam familie eten. De broer van mijn gastmoeder Eric, zijn vriendin, en haar ouders. Eric mankte. Ik waagde het niet om te vragen hoe het kwam. Maar toen hij zich voorstelde vertelde hij me dat hij in een ondiep zwembad was gesprongen en zijn beide enkels had gebroken. Iedereen lachte uitbundig en het leek wel alsof hij er zelf best trots op was. Ik hield uit beleefdheid mijn lach wat in.


24u. Fiestaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Caro, een meisje die vlakbij woont, kwam me oppikken om naar Mica's huis te gaan. Daar ging het feestje door. Toen ik arriveerde las ik in grote letters. BIENVENIDA JULIE. "Auuuuh das lief" zei ik. Even vergeten dat int spaans te doen is:) Snel werd me een Argentijns biertje in de handen gestoken en begonnen de heupen los te komen. Ze kunnen hier inderdaad uitbundig dansen. En lang! En op zo'n hoge hakken! Ik was duidelijk underdressed. Maar liever dat dan te struikelen met tallons. Het feest duurde tot in de vroege uurtjes.. tot de buren kwamen klagen. Het was misschien verstandig geweest om ze op voorhand even te waarschuwen. "We don't do in argentina that" zei Esteban(bijnaam:Ponjo). Hij heeft Koreaanse roots. Als hij een mopje niet verstaat gebruikt hij het valse excuus: " Yo soy un intercambio, no comprendo", wat niet meer betekent dan " ik ben een uitwisselingsstudent en versta er niets van". Nuja, buren die klagen betekende het huis uit en op zoek gaan naar een leuk cafeetje. Gevonden! El gato. Een gezellig plekje waar Argentijnse rock werd opgelegd. Maar ook Led Zeppelin, Jimi hendrix en the Doors klonken af en toe in de oren. Zalig!

Een geslaagd feestje zou ik zo zeggen! Meer van dat!

xxx
Julie

Collégio

Gisteren de eerste dag school. Om 6u45 werd ik gewekt. Een lekker douchke en we konden erweer tegenaan! Snel ontbijten en dan hup in de auto richting school Estación Limay. Mijn gastzus Carola nam me al meteen mee naar een groepje meisjes, die later de populairste van de school bleken te zijn. Een eerste indruk is belangrijk niewaar?


08:00. De lessen startten. Wat me meteen opviel was dat ze zowat allemaal dezelfde trui droegen, ee soort 100 dagen trui. Ik arriveerde nog maar 5 min en er werd mij gevragd of ik ook in 1 wou. Natuurlijk toch? De toon was gezet. We begonnen normaal gezien met twee uurtjes francés, maar deze werden omgewisseld met biológicas. Genetica. Oef dit kende ik. Woorden als genotipo en verdes klonken me bekend in de oren. De voormiddag duurt meestal van 08:00 tot 13:00, met twee pauzes van 10 minuten. Voor de namiddag is het elke dag verschillend. Maadag niets, dinsdag 1 uurtje lo om 15u20, woensdag een uurtje informatica om 17u10 (!), donderdag lo en engels en vrijdag 1 uurtje engels. Inderdaad, en raar lessenrooster. Het went wel die lange middagpauzes!

Na de tweede pauze was het tijd voor ee uurtje geschiedenis. Profesor Juan Aolita. Een jonge man die met veel overtuiging de strategie van de tweede wereldoorlog uitlegde. Of dat denk ik toch...

Inglés. " please take a pencil and listen very well, we are going to start with a listening exercise. This is a part of your exam". HUH?! Er meteen inviegen . Waarom ook niet? Ik kon voor het eerst alles verstaan wat ze zeiden. Great!

19 aug. Vandaag zou de dag beginne met frans. HAHA, nooot. De mensen die de péage ( ik weet geen ander woord hiervoor) bedienen, hadden besloten een staking te organiseren. Wat is nu het probleem? Wel, die péage is gelegen op de brug over de Rio Negro, die Neuquen en Cipolletti verbindt. Beide richtingen waren afgesloten. En je raad het al, de profesora de francés woont in Neuquen! Die zagen we de hele dag dus niet meer... Er werd ook geen vervanging gezocht of lessen die konden doorschuiven. Twee uurtjes bijpraten leek ons de enige oplossing. Manneke pis kwam aan bod. Oja en pis betekent hier hetzelfde als in het vlaams...
Daarna matemática. Logaritmes. Bweeiiiiuuuuk.

Driiiiiiiiiing. Tijd voor de tweede pauze. Het is hier blijkbaar de trend om dan met z'n allen de 'kiosk' binnen te stormen. Een soort winkeltje vol snoep. Misschien ook wel omdat de verwarming daar hoog staat. Want in de klaslokalen ist genen vetten. Twee truien en een jas volstaan. Na de pauze kwam ik het lokaal binnen en er stond in drukletters op het bord geschreve: " SABADO FIESTA DE BIENVENIDA DE JULIE (Angelina Jolie). 15 $ antes del viernes. Casa de Mica."
Mijn welkomsfeestje was gepland. Zaterdag fiesta!
Ook werd ik gevraagd om bij de schoolradio te komen werken. Lijkt me moeilijk omdat ik nog geen spaans spreek, maar ze hadden er het volste vertrouwen in, dus stemde ik toe.

Nu is het hier 16u05. Binnen een uurtje moet ik terug op school zijn voor informática.
Ciaoooooooo
Aan alle ksa'ers : succes nog met de promo en laat under ma keer goe gaan eh!

xx Julie

Ojo, in de lokale supermarkten is Belgie alom vertegenwoordigd: Stella Artois, Duvel, Chimay(!)..

Eerste ontmoeting

16:30. Landen in Neuquen. Het gezin stond me al vol enthousiasme op te wachten. Springen en zwaaien. Nog even geduld, wachten op bagage. Na 20 000000 valiezen, kwam de mijne als laatste door het poortje gegleden. Eindelijk! Ik werd warm onthaald en met hun Nissan jeep werd ik naar hun huis in Cipoletti gevoerd, het zou voor een jaar mijn thuis worden. Raar om er zo over na te denken. Ik werd rondgeleid in het huis en kon al meteen een babbeltje slaan met lander via msn. Heerlijk.

Een korte voorstelling van het gezin:

Jorge, Ludo voor de vrienden. Hij is de vader en ook de enige die geen woord Engels praat. Hij probeert, maar tevergeefs:) Het heeft ook z'n charmes! het eerste wat me opviel was dat hij veel eet, echt veel! Zijn lichaam kan het dan ook niet ontkennen. Een goedlachse, kloeke papa met een snor. Hmmm herkenbaar? Hij is ook de eerste die er bij mij al meteem alle woordjes Spaans probeert in te drammen. Alle soorten meubelstukken moesten er al aan geloven. Hij vertelde me ook dat hij jaren rallypiloot was en tal van races gewonnen had. Trots trots trots !

Bibiani. De mama, ik mag haar Bibi noemen. Een knappe Argentijnse vrouw die haar best doet me alles te geven wat m'n hartje verlangd. Ze is leerkracht in een lagere school en daarnaat studeert ze nog voor.. euhm moeilijk uit te leggen. Iemand die tandprotheses maakt.

Giuliano. Hij studeerst voor ingenieur en is na dit schooljaar afgestudeert. Dan mag hij huizen bouwen van wel 3 etages hoog EN een kelder. Opnieuw trots trots trots. We hebben wel een klein probleem. Iedereen noemt hem Giuli. Maar het word uitgesproken als Julie. Exact hetzelfde! Dat kan mss misverstanden veroorzaken. Nuja, wennen maar :)

Carola. Een cool meisje die duidelijk niet op haar mondje is gevallen. Ze weet wat ze wil. Ze vraagt me constant dingen over Duitsland. Ze is gek van het land. Ze wil er volgend jaar graag een jaar wonen. Ook turnt ze al 9 jaar.

Luca. Hij is zoooooo schattig, lief en geobsedeerd van tennis! Het eerste wat hij me vroeg was of ik een Argentijnse tennispeler kende die op de 157e plaats staat. Ik moest hem jammer genoeg teleurstellen.

Verder heeft het gezin ook een kuisvrouw. Ik heb ze nog niet gezien maar ze doet hier de was en de plas.

Ooohja het gezin heeft ook twee honden. Geweldig:)
Een gestreepte boxer, Homero. Hij is wild en valt daardoor constant op de grond. Ook mede door de gladde tegels.
Een grijze poedel met een veel de lange froefroe waardoor hij niks ziet. Zijn naam is Philipe. Bij 'muerto' valt hij op z'n rug en beweegt niet meer, echt grappig !

Dit was het ongeveer, een leuke familie die me een prachtig jaar zullen bezorgen!

Vele groetjes vanuit Cipoletti !
Ciao x
Julie

13 aug, 18u40. Tijd om in te checken. Vele traantjes rolden. Wat had ik dan gedacht? Een jaar weg van familie & vrienden. De moed zonk me even in de schoenen maar eenmaal de eerste incheckbalie gepasseerd te zijn, kon het grote avontuur beginnen. Nog even handkusjes blazen richting Lander en hupsakee,! Vol enthousiasme richting de douane. Lap! Twas van da! De metaaldetector biepte, meermaals zelfs. Uiteindelijk moest ik gefouilleerd worden. Heel serieus in het begin. Hmm vreemd, want vanaf ik meldde dat ik uit Belgica kwam, glimlachte ze vriendelijk en was het plots niet meer zo ernstig. Die Belgische chocolade mss…

19u15. Snel nog een laatste (gratis) berichtje naar het thuisfront zenden en weg waren we. Eerst een korte vlucht naar Madrid, om daarna aan de grote oversteek te beginnen. Tussenin moesten we 3 uur wachten. Er leek geen einde aan te komen. We waren alledrie moe en begonnen te piekeren over de kleinste dingen. Waar waren we in godsnaam aan begonnen?

14 aug, 00:50. Mits wat vertraging, steeg het vliegtuig op. Kriebels in de buik. Te moe om het te uiten. Snel nog alle horloges 5u verzetten om dan lekker in slaap te kunnen vallen… “Dan gaat de tijd sneller voorbij”,hadden ze me verteld.

08:06. En inderdaad, voor we het wisten was het bijna tijd om te voor het eerst op Argentijnse grond te landen. WOW, we waren er. Een jaar naar uitgekeken en nu was het zover! Argentinaaaaaa! We werden verwelkomd door YFU medewerkers en voegden ons bij de andere studenten. Finland was al aanwezig. Later volgden Zwitserland, USA, Frankrijk, Turkije, Zweden… De zus van Nika, die voor enkele weken bij haar Argentijns vriendje verbleef, stond ook op ons te wachten. Na nog een uurtje wachten, was het busje geariveerd waarmee we richting de stadsrand van Buenos Aires werden gevoerd. Om daar te geraken, passeerden we langs de armste buurt van de Argentijnse hoofdstad. Een krottenwijk, kilometers lang. Huizen van plasticzakken, geen water of electriciteit. Een van de YFU medewerkers wist me te vertellen dat in het centrum van BS AS ( zo wordt Buenos Aires hier afgekort) ook eenzelfde soort wijk ligt. In het centrum van het zakenleven, treinstations,.. De staat verplicht ze hun ‘huizen’ te verlaten om daar te kunnen bouwen, maar dat weigeren ze.

We verblijven momenteel in een soort internaat 'Santa Ethnea' , allemaal kamertjes van 2 of 3 personen. Ik deel de kamer met de Zweedse Annie en de Australische Kylie. De school was omringd door een groot domein vol verdord gras. Ondanks de winter, is het gras helemaal uitgedroogd. 1 sproeiers voor 3 ha grond.

Eerste kennismaking met het machogedrag van Argentijnse mannen: Tijdens een kleine verkenning van het schooldomein, passeerden we enkele, ik schat 6 à 7 jaar oude, jongentjes die wachtten tot ze werden opgehaald door de mama. Eentje wou er stoer doen door me luidkeels te vragen: “ Do you want to be my girlfriend”. Jong geleerd is oud gedaan, niet?

Sip, zap, bong. De naam van een nieuw Argentijns spelletje, in de trend van Napoleon.

Of ik iets van de winter merk? Haha, neen niet echt :) Het is hier momenteel 20° !! Ik zat hier gewoon wat buiten op een bankje en ontdekte een draadloze wachtwoordloze internetverbinding. I-dé-aal ! Het is hier nu 13u54, en iedereen wacht ongeduldig om richting z'n gastgezin te vertrekken. De sfeer is een gespannen. Misschien van al dat zoute eten.. ALLES is gezouten. Aardappelen, vlees, maar ook wortels & sla. De dorst wordt dan gelest met de traditionele 'maté'. Een thee die hier meestal als vieruurtje gedronken wordt. Maar ook vaak bij het ontbijt of lunch. Voila, dit waren zowat m'n eerste ervaringen in Argentinië! Er volgt nog meer!

Véle groetjes

Ciao x